Niech będzie Dukaj!

Patrzę na okładkę. Na niej kunsztowna praca graficzna Bagińskiego. Chłopak bez dwóch zdań potrafi budować klimat. Wspominam o tym, ponieważ okładka stała się kluczem do wrzucenia „W kraju niewiernych” do empikowego koszyka. Często wychodzę z założenia, że porządnie wydana książka ma większe prawdopodobieństwo zawierania w sobie równie przyzwoitej treści. Tym razem to właśnie okładka spodobała mi się na tyle bardzo, że przełamałem swoją awersję do Autora i postanowiłem dać mu w swojej biblioteczce ostatnią szansę.

I nie żałuję swojej decyzji. Od przeczytania tego dzieła śmiem twierdzić, że będąc fantastą- Polakiem Dukaja nie znać to wstyd i hańba. Głowę posypuję pokornie popiołem za wszystkie złorzeczenia na dukajowe twory.

Ale do rzeczy. Pięćset stron mocno zbitego tekstu to nie przelewki. Przeciętna książka z Fabryki Słów czy Maga posiada tak wielką czcionkę, że czasami bywa to aż denerwujące, ale dzięki temu łyka się te trzysta, czterysta stron bez specjalnej nudy. Natomiast w przypadku „W kraju niewiernych” mimo bezwzględnie ogromnej ilości treści, nie ziewnąłem przez jedną chwilę.

Autora „W kraju niewiernych” błędnie porównuje się do Lema. Prawda jest taka, że obaj panowie malują zupełnie inne historie zupełnie innymi farbami. Niemniej jednak mają jeden element wspólny. Rys intelektualizmu, polot treści, idee zawarte w pozornie banalnej, fantastycznej treści. A sposób w jaki robi to Dukaj można określić jednym słowem.

Fenomenalny.

Jeśli książka tak bardzo mi się podoba, dlaczego darzyłem wcześniej Autora niezbyt pochlebną opinią? Fikcyjne postacie u Dukaja są po prostu prawie zawsze przemądre i superinteligentne. To rzuca się w oczy. Bardzo denerwowało mnie to w „Lodzie”, która bądź co bądź było powieścią z żywymi bohaterami, wokół których kręciła się cała oś fabularna, a w historii zdawało się nie było ani jednego prostego człowieka. Wątpię czy zwykła pani z zieleniaka duma sobie (z całym szacunkiem) co robią jej powłoki w równoległych światach. „W kraju niewiernych” w moich oczach zbytnio nie odstaje od tych absolutnie intelektualnych tendencji.

Niemniej jednak dostrzegam ogromną zmianę. We mnie, nie w Dukaju. Prawdą jest, że do jego książek trzeba po prostu dojrzeć. Czytając je w wieku siedemnastu, osiemnastu lat gubiłem się, traciłem wątek. Teraz przeżywałem podobne uczucia, jak czytając po raz pierwszy Lema. Zauroczony przez nieznane dotąd dyskursy, dyskusje moralne i filozoficzne, nowe idee. Podróż po Kraju Niewiernych to podróż w nieznane. A jak napisał Dukaj: „podróż to czas magiczny.”

Czy chcecie poznać granice czarodziejskiej mocy?

Dowiedzieć się, czy sny mogą otrzymać życie?

Przeżyć chwile w niesamowitej wersji dukajowego a la matrixu zwanego Allahem?

Zrozumieć tragedię kryjącą się w boskiej miłości?

Autor swoim magicznym zbiorem opowiadaniem odpowie wam na te i o wiele więcej pytań. Wprawi wasz umysł w intelektualny rezonans, tak, że nie zapomnicie o przeczytanych historiach przez kilka najbliższych dni.

PS. Post idzie z automatu, stąd praktyczny brak ewentualnej mojej aktywności przez najbliższe dwa tygodnie.